Star Tales - gwiezdne opowieści...

- Ale mistrz James ma jednak trochę większe możliwości prześwietlenia kogoś. Nie tylko dlatego ze jest mistrzem Jedi. – mistrz James w oczach Sisca mógłby być detektywem. Ze szklanki po herbacie potrafił zrobić rys psychologiczny jakiejś osoby.
Ostatnią rzeczą jaką kiedykolwiek zrobi będzie nie przyznanie racji Jamesowi, więc i teraz będzie go bronił. Choć  -sam by tak na miejscu mistrza nie postąpił.
Wyprężył się i odchylił łeb. Tylko troszeczkę. To wystarczyło by bocznymi oczami objąć tłumek przed szkołą.
- Nie, ten nie wyglądał na takiego po próbach. Charakterystyczny gość w nietypowej szacie. Wysoki, miał trąbkę na twarzy, ostre uszy i dziwnie gadał i miał obcy akcent, tak ze go ledwo rozumiałem.

- Aha... – tylko tyle powiedział. Nie mógł już wypatrzeć tej istoty. Widac poszła. A Sisco poczuł się znowu dziwnie przy temacie Braiana. Nigdy z nikim nie rozmawiał o tym, co sithowie zrobili mu. O samych sithach tak – z różnymi jedi. Nadal jednak, mimo wszystko, byli dla niego bardziej bohaterami komiksów niż realnym zagrożeniem. Nie lubił tego w sobie.

Tak, temat był przygnębiający i dziwny. Chciałby pogadać o tym kiedyś ale w miejscu bezpiecznym. W mieszkaniu. Chociaż i tak by to nic nie dało.
Oglądał filmy dokumentalne o sithach. Czytał świadectwa ofiar. Ale wydawało mu się to nierealne.
Może o to właśnie chodzi – pomyślał. Po to wysłali przyjaznego sitha. Żeby taki Sisco i miliardy innych „Sisców” przekonali się, ze nie ma zagrożenia?
Głos Leri i pojawiający się na głównym ekranie napis z jej słów wrócił go rzeczywistości.
Nie było widać zamyślenia, ale było widać wyrwanie się z niego. Znowu przodem „spojrzał” na zabraczkę.
- Rodzice? Dobrze, tylko narzekają ciągle ze się szyszki po domu walają.
Szyszki to kolejny aspekt Siscowego życia. Miał firmę sprzedającą te szyszki. Przywozili mu je raz na jakiś czas z Aldreaana, ale nie miał tu żadnych magazynów. Miał za to mieszkanie rodziców...
Resztę łatwo sobie dopowiedzieć.
- A, właśnie... wewnętrzna kieszonka. – odchylił lekko działko w  bok. Była tam skórzana kasetka. W niej trzymał portfel, dokumenty. I ostatnio zawsze jakaś szyszkę bo nie wiadomo kiedy spotka jakiegoś znajomego któremu „wisi szyszkę”.
No i – zawsze trochę w domu mniej.

- Ile? A trochę... kilka... tysięcy. Naście. – kiedy liczba szyszek rosła, tak uroczo podniósł jedną nogę, opierając o podłoże tylko czubek palca.
- Ale tu na Coruscant to one naprawdę bardzo szybko schodzą. Tak, to dla ciebie, to sosna Alderiaańska. Taka najpopularniejsza, ale długo pachnie i taka ładna jest. I z mojego własnego lasu.

- No w domu, ale szyszki są małe przecież... – i się sytuacja rozwiązała, dlaczego się rodzicom nie podoba i szyszki przeszkadzają – one muszą być wszędzie!
Teraz stanął już normalnie, stabilnie na dwóch nogach.
- Jak przestanie pachnieć to ją zalej woda jak na dobę i połóż na kaloryferze potem. – pochyliwszy nieznacznie łeb przyglądał się jak Leri ogląda szyszkę. A szyszka była wielkości piłeczki od ping-ponga, była zdrewniała, rozłożysta i pachnąca lasem.
- Nie pochwaliłem się? Mam 7 hektarów własnego osobistego lasu na Alderaanie, notarialnie zrobionego na nazwisko Hasupidona Sisco. – słychać było w głosie ze zadowolony jest. Coś ma!

- Tak, prawie całą chałupę, dlatego się rodzice wkurzają, ale jak jest tylko opcja taniego przelotu to biorę, żeby zaoszczędzić,a magazynu nie mam... i tak trochę lawiną grozi w domu. Ale tylko przez miesiąc, później one schodzą i luźniej jest... – tak to rozkosznie beztrosko przedstawił ze się śmiać chciało. Ale takimi historiami większość początkujących firm mogło się pochwalić.
Szyszki w domu leżały grzecznie w kartonach (i w workach też), ale tak – ofiary w szyszkach były, jednak głównie ze strony Starma, a nie Sisca. Sisco był sprytniejszy i rzadziej bywał w domu.
- Raz przywieźli nawet chomika razem z szyszkami, wiesz, takiego dzikiego. Ale udało się go złapać i zanieść do minizoo. A w moim lasku tak, tylko drzewa iglaste. Liściastych nie lubie, jakieś takie inne są. – rozmowa z Sisciem o drzewach i przyrodzie zazwyczaj była przeżyciowa. On nigdy już nie osiągnie etapu na którym drzewa, trawa i cała naturalna przestrzeń z naturalnych planet będzie dla niego... naturalna.

- Zgadnij – odparł. Jak może nazywa się firma sprzedająca szyszki, kiedy właściciel ma na imię Sisco? Nie dało się tego nie skojarzyć.
- Szyszki sprzedaje na e-credycie, ale naprawdę schodzą bardzo dobrze, spłacają kredyt wzięty pod lasek, opłaca sobie pracowników, bo i tu przychodzi dziewczyna dwa razy w tygodniu żeby je pakować. Ludzie kupują szyszki, one pachną miesiąc z odświeżaniem, i muszą kupić nowe... a ja jak wiem ze już transport leci, to robię nowe aukcje. – obrotny dzieciak z Sisca i sympatyczny pomysł na biznes, ale trochę ciężko na Coruscant w mieszkaniu rodziców.
Żeby nie doszło do niedomówień, to Sisco iglaste drzewa lubił. Nie lubił liściastych. I nie ze nie przepadał. To było dla niego zbyt dużo bodźców, dlatego w „naturze” mógł żyć tydzień, dwa... Nie za długo, bo przebodźcowywał się, zamiast przyzwyczajać.